Mijn Reisbrief No 70

Iquique, Zaterdag 28 Januari 2012

Tevens zeventiende reisbrief uit Zuid-Amerika

Beste vriendinnen en vrienden,

Ik heb intussen mijn eerste volle week in Iquique achter de rug. Ik geniet van de permanente zon en de koele zuivere bries van de zee. Ik woon vooralsnog in het huis van Gabriela en Francisco in een wijk dicht bij berghelling naar de hoogvlakte. Op de foto zie je het huis, en vanaf dat punt het uitzicht op de helling die Iquique omarmt als een cirkelboog. Op die manier kun je Iquique zien als een enorm door bergen afgesloten strand. De stranden aan de waterlijn zijn slechts wat is overgebleven nadat de stad was gebouwd.

Natuurlijk maakte ik mijn eerste wandelingen aan de stranden op de waterlijn om van de zuivere zeelucht te genieten. Vanaf hier is het zo'n twintig minuten te voet. Er zijn brede zandstranden, maar ook meer rotsachtige zoals je op de foto's ziet. Tussen de boulevard voor de auto's en het strand op de waterlijn zijn de laatste jaren fiets- en wandelpaden gemaakt. Je begrijpt dat ik daar iedere dag loop om mijn portie zuivere zeelucht op te doen.

Nu ik na twee jaar weer terug ben van 'weggeweest', wandel ik ook met genoegen door de straten. Ik herken allerlei plekken en details die mij aan vorige bezoeken herinneren, en die nu mijn inwendige kaart opfrissen. Het gaat om speciale huizen en om straatnamen die ik dreigde te vergeten of waar ik speciale herinneringen aan heb. Er zijn opvallende plekken, en ook heel pittoreske, zoals dat parkje met de schaakborden. Dat ligt halfweg mijn wandelroute vanaf huis naar het strand. Het is deel van de belangrijke Kroatische gemeenschap.

Tijdens mijn wandelingen verrassen mij ook typische verkeersborden. Een paar jaar geleden, na een forse aardbeving die in het binnenland veel vernielde, dreigde hier een tsunami. De schade viel mee, maar daarna hebben ze aanwijzingsborden geplaatst voor de beste vluchtweg vanaf alle straathoeken in het onveilige gebied.

Het andere opvallende bord dat ik vroeger al eens noteerde bestaat uit een rode cirkel met daarin een onmiskenbaar zwangere vrouw. De bedoeling van de ontwerpers is om daarmee de gereserveerde parkeerplaatsen bij supermarkten dicht hij de hoofdingang te markeren. En daar vind je die borden dan ook. Maar ja, een rode cirkel betekent 'verbodsbord' dus daarbinnen zou een beeld van een niet-zwanger persoon moeten staan. Curieus, nietwaar?

Andere vertrouwde herkenningspunten zijn de krantenkiosken die meestal zijn getooid met de naam van de lokale krant, La Estrella de Iquique of het lokale weekblad El Salitre. 'Salitre' is het kaliumnitraat, waar Iquique zijn opkomst en zijn rijkdom heeft te danken, maar dat nu synthetisch kan worden gefabriceerd. 'Chili salpeter' heette dat vroeger.

Je ziet, die wandelingen frissen mijn geheugen op, en dat doet mij goed.

Tot de volgende keer, Hartelijke groet, Gérard van Eyk

Deze brief verschijnt ook op mijn Nederlandse blog: http://mijnreisbrief.blogspot.com/

Alle foto's in formaat 400x400 pixels staan op: http://www.flickr.com/photos/weltbummler/sets/72157628851683411/

Een collage van 1016x1024 pixels staat op: http://www.flickr.com/photos/weltbummler/6775370713/

Mijn Reisbrief No 69

Iquique, Zaterdag 21 Januari 2012

Tevens zestiende reisbrief uit Zuid-Amerika

Beste vriendinnen en vrienden,

Ik ben er! In Iquique! Het was een lange reis, maar niet zwaar. Een enkel moment was het kritisch toen onze vlucht uit Tenerife een vertraging kreeg van ruim een half uur, terwijl de overstaptijd in Madrid, Barajas, nogal krap was met anderhalf uur. Het liep goed af.

Het vertrek naar Santiago de Chile was voorzien om 00:10 op de zeer vroege Woensdagmorgen. We waren helemaal op tijd klaar voor vertrek, maar we moesten een uurtje op 'iets' wachten. Zodoende vertrokken we om 01:00. Maar het raakte mij niet, want in Santiago de Chile zou ik sowieso uren en uren moeten wachten op mijn doorverbinding naar Iquique.

Bij het vertrek in Madrid werd een uitgebreide maaltijd aangeboden, maar ik ging liever meteen slapen om mijn dagritme niet nòg meer de bederven. In Tenerife, vóór mijn vertrek om 19:00, had ik op normale tijd nog een goede avondmaaltijd genoten.

De vlucht van Madrid naar Santiago de Chile was 13 uur en 25 minuten over meer dan tien duizend kilometer. Dat is meer dan een kwart van de aardomtrek. Toch staat de klok in La Gomera maar drie uur verder dan in Chili. En ja, met het vasteland is het tijdsverschil vier uur. Je kunt dat begrijpen als je inziet dat die tien duizend kilometer hoofdzakelijk Noord-Zuid gaan, en veel minder Oost-West. Maar als de zomertijd, cq wintertijd, op beide continenten is ingevoerd in Maart, dan wordt het verschil zes uur.

We landden in Santiago de Chile om tien uur, en 's middags kwart voor vijf zou mijn vlucht naar Iquique vertrekken. Omdat ik goed had geslapen heb ik die uren lezend doorgebracht. Ik had een boek bij mij voor 'in geval dat'. Er was WiFi in de vertrekzaal, maar om onbekende reden kreeg ik die niet aan de praat om mijn e-mail te bekijken. Ik besloot om daar verder geen tijd meer mee te verliezen.

Op het vliegveld was een speciaalzaak voor chocolade 'La Fête'. Zie foto's. Ik ben een chocoladegek, en omdat ik juist een paar euros had omgewisseld in pesos, zette ik mij aan een proeverij. Inderdaad, heel bijzonder!

Toen ik in Iquique de aankomsthal binnenstapte, zag ik snel Francisco en met zoontje Rodrigo die mij opwachtten. Ik heb ze meteen gefotografeerd. Later verschenen ook Gabriela en Jeannette. Toen was de familie compleet.

Buiten moesten er eerst een paar foto's worden genomen om in deze brief te steken als bewijs dat ik inderdaad lijfelijk in Chili ben en dat het geen 'virtuele truc' is ;-)

Gisteren, Vrijdag, ben ik begonnen met een bezoek aan de stranden van Iquique. Daar is Iquique beroemd om. Daarom zijn de onderstaande foto's slechts een begin, want de stranden, zowel de zandstranden als de keiïge als de rotsige zijn onverbrekelijk met Iquique verbonden; net zoals de surfscholen.

Tot de volgende keer, Hartelijke groet, Gérard van Eyk

Alle foto's staan met 400x400 pixels op: http://www.flickr.com/photos/weltbummler/sets/72157628851683411/

Collage 1000x1000px van alle foto's van deze brief: http://www.flickr.com/photos/weltbummler/6744282819/

Mijn Reisbrief No 68

San Sebastián de La Gomera, Zaterdag 14 Januari 2012

Tevens vijftiende reisbrief [ nog niet] uit Zuid-Amerika

Beste vriendinnen en vrienden,

Dit is de eerste van een serie reisbrieven uit Zuid-Amerika. Mijn laatste reisbrief van overzee was van Zaterdag 15 Mei 2010, en had als ondertitel 'Tevens veertiende en laatste reisbrief [niet] uit Zuid-Amerika', want het was een terugblik op Iquique (Chili), Tucumán en Yerba Buena (Argentinë) toen ik al terug was in Europa.

Op dezelfde manier heeft deze brief als ondertitel 'Tevens vijftiende reisbrief [nog niet] uit Zuid-Amerika'. Dinsdag 17 januari vertrek ik naar Iquique. Dit is dus de opening van de nieuwe reeks. Het is een voortzetting van mijn traditie om wekelijks een reisbrief te schrijven als ik buiten Europa ben.

Door een 'ongeval' kon ik het vorig jaar de Europese winter niet op het Zuidelijk Halfrond doorbrengen, maar tijdens de zomer in Frankrijk verbeterde ik zoveel dat ik na aankomst in La Gomera mijn normale wandelingen weer kon opnemen. Daarom zie je hier foto's van mijn wandeling van Zondag jl met Margarita. Op de achtergrond zie je El Teide op het buureiland Tenerife. Dat is, overigens, de hoogste berg van heel Spanje.

De andere reis die ik maakte was met Ghislaine naar Sevilla. De kerstsfeer begon toen al, maar verder verdiepten we ons in de Andalusische cultuur, met name architectuur en decoraties, zoals de foto's laten zien.

Tot de volgende keer, Hartelijke groet, Gérard van Eyk

Als je de foto's in groter formaat wil zien of hebben, moet je me een mailtje schrijven.

Reisbrief uit La Gomera No 2

San Sebastián de La Gomera, 26 Maart 2011

Beste vrienden en vriendinnen,

In dit seizoen komen mijn reisbrieven normaalgesproken van het Zuidelijk Halfrond, en eens per week. Dit jaar is het anders. Zoals ik in december schreef in mijn eerste reisbrief uit La Gomera, heeft de knieblessure in oktober alles omgegooid. In die decembermaand kon ik zelfs niet in mijn appartement blijven en verhuisde tijdelijk naar het gelijkvloerse huis van buurvrouw-vriendin Margarita. Dat waren de ergste weken. Sindsdien is het geleidelijk verbeterd

Gedurende januari kwam er enige tekening in de diagnose, maar los daarvan nam ik contact op met een fysiotherapeut om de overige spieren van verslapping en verval te redden. Gelukkig trof ik een fysio gekwalificeerd in de osteopathie, en al binnen enkele weken verminderde de pijn zodanig dat ik de pijnstillers kon weglaten. Er waren nog wel pijnlijke uren, maar die waren 'verdragelijk'. Beter zónder medicijn!

In februari begon een langzame, maar onmiskenbare verbetering. Stap voor stap kreeg ik weer controle over de spieren die de wervelkolom overeind houden --en de wervels op hun plaats. Want dát was het geval. Door de val waren enkele wervels verschoven, drukten teken het ruggemerg, en brachten ook andere zenuwen in die regio in de knel. Dat veroorzaakte de diverse pijnen. De röntgenfoto's en de 'resonanties' lieten een 'chaos' zien, zoals de chirurg het noemde. Dat was niet helemaal nieuw voor mij. Meer dan veertig jaar geleden, had ik iets dergelijks. Dat heette toen 'hernia'. Met 'manuele therapie', een 'innovatie' in die tijd, kwam ik weer op de been, en sindsdien ben ik heel gedisciplineerd met 'preventieve gym' in roulatie gebleven. Méér dan dat. Tot vóór de 'knieval' waren urenlange wandelingens 'heel gewoon'. Die pittige wandelingen waren overigens deel van dat 'preventieve onderhoud'. Dat evenwicht is nu verbroken. Ik weet natuurlijk niet óf en hoeveel erger de 'chaos' nu is dan toen. In het medische circuit zoeken de chirurg en de neuro-chirurg nog naar een meer gedetailleerde diagnose.

In deze maand maart begon ik korte afstanden min-of-meer normaal te lopen, mits ik niets draag. Ik ga naar de benedenstad met de taxi, en doe mijn inkopen met een boodschappentas met wieltjes. Mijn vrienden, of de taxichauffeur, helpen mij als ik moet tillen. De grote gevaren zitten in een misstap, of struikelen, of een andere onverhoedse beweging. Het evenwicht is nog heel fragiel. Daarom doe ik vier keer per dag een half uur gym, en een keer in de week masseert de fysio de kritische punten, en leert mij de specifieke oefeningen.

De spieren krijgen weer tonus, en het ziet er veelbelovend uit. Ik krijg ook wat meer creatieve energie, want het ontbreken van mijn 'pittige' uitwaai-wandelingen na de uren aan de schrijfmachine, maakt mij behoorlijk duf. Voor mij is er een direkte relatie tussen fysiek bewegen en creatieve energie. Nu haal ik met de grootste inspanning nèt mijn dagelijkse 'stukje' en wat persoonlijke correspondentie. Maar het begin is er. Getuige deze brief.

Ik heb deze keer geen foto's van mijn wandelingen, of andere curiositeiten van het Zuidelijk Halfrond zoals gewoonlijk. Toch ben ik in januari in de benedenstad geweest om de Romería de bekijken. Dat is een folkloristische optocht waarbij muziek- en dansgroepjes van het hele eiland naar de stad komen. In dit geval om het feest van de schutspatroon van de stad San Sebastián te vieren. De heilige Sebastiaan is de schutspatroon van de soldaten, en deze haven was eeuwenlang de doorgangshaven voor de 'conquista', de kolonisatie van Zuid-Amerika. Er lagen voortdurend soldaten 'op doorreis'. Een garnizoensstad, zogezegd

Bij nóg grotere feesten, zoals bijvoorbeeld het vijf-jaarlijkse bezoek van de Virgen de Guadaloupe aan de stad, komen ook dergelijke folkloristische groepen uit de buureilanden, Tenerife, El Hierro en La Palma, de optocht versterken. Daar bestaan soortgelijke tradities en klederdrachten.

Als mijn verbetering doorzet, zal ik vast nòg een reisbrief uit La Gomera schrijven

Hartelijke groet, Gérard van Eyk

____________________

Deze brief staat ook op mijn blog: http://mijnreisbrief.blogspot.com/

Uitzichten vanaf mijn balcon

Mijn huisarrest beperkt mij tot dit soort uitzichten: zee, wolken en El Teide, de hoogste berg van Spanje: Niet gek!!


Alle foto's van deze blog: http://www.flickr.com/photos/weltbummler/sets/72157624032647511/

Andere foto's van mijn huidige woning

Friday, December 17, 2010

Mijn leven op La Gomera nu

San Sebastián de La Gomera, 16 December 2010
Behalve de eerste jaren van mijn reizen -- vóór 1998 -- schreef ik natuurlijk geen reisbrieven vanaf La Gomera, zozeer was dit eiland een van de centra van mijn leven dat ik mijn verblijf hier nooit 'reis' noemde. Maar zaken kunnen veranderen. Mijn laatste reisbrief uit Cessenon sur Orb van 25 oktober [zie blogs] beschreef ik de problemen die ik had om Frankrijk te verlaten. Van een kant wegens de stakingen, en van de andere kant de beschadiging van mijn knie. Beiden losten zich op, en een dikke week later was ik al op La Gomera.
Maar toch nietes!
Ik schreef een paar dagen geleden al op mijn blog dat mijn mobiliteit zodanig afnam dat ik in het huis van mijn buurvrouw-wandelvriendin was getrokken voor en betere verzorging. Het verhaal is een stukje ingewikkelder, en ik schrijf hier de meer complete versie. Het is --bijvoorbeeld-- al duidelijk dat ik mijn gebruikelijke reis naar het Zuidelijk Halfrond niet zal kunnen maken.
Het schijnt allemaal het gevolg te zijn van het onvermijdelijke 'onsymmetrisch lopen', terwijl ik daar juist zo alert op was. De kniebeschadiging vond plaats in Marrakech op een oktober, en de medicus die ik na terugkomst in Frankrijk consulteerde bekeek het met echografie, vond geen beschadiging van spieren, pezen en gewrichtsbanden en adviseerde 'blijven lopen, maar voorzichtig'.
Na een tijd kon ik mijn bagage weer dragen, en met de staking ook voorbij vertrok ik via Barcelona naar La Gomera.
Voorzichtigheidshalve ging ik met een taxi naar de benedenstad --in plaats van de gebruikelijke trappen-- voor boodschappen en kwam ook per taxi weer thuis. Enkele malen daalde ik ook te voet af zonder specialepproblemen.
Toch begon ik rechts in mijn rug pijnen te krijgen. Met wat massage en aandacht verdwenen die. Hoopvol dus!
Maar even later begon pijn in de linkerheupstreek. Veel feller, en met pijnlijke onverwachte alle kanten uit die het hele lijf blokkeren zonder een positie te kunnen vinden waarin 'even rust' ontstaat. Het kostte twee visites aan de 'urgencia' maar het 'staande vooroordeel' dat het om een 'versleten heup' ging kon pas de derde keer worden geëlimineerd. De voorlopige diagnose is dat 'iets niet klopt' bij de aanhechting van twee van de drie linkerbilspieren. [la union de glutéo mediano y menor al pelvis está afectado]. Nader onderzoek met nucleaire scanner in Tenerife met een afspraak pas 7 Maart !!.
Intussen werd ik volgestopt met pijnstillers, ontspanners, anti --inflammatoria en wat al niet meer. Maar de pijn bleef toenemen, tot ik na drie slaaplozepijnnachten met spoed werd opgnemen voor observatie, en met infuus-coctails tot rust kwam. De nieuwe medicatie is veel zwaarder, maar de pijn wordt langzaam minder. Voor de noodzakelijke injecties komt een verpleger aan huis. Als ik met mijn twee krukken door het huis schuifel voel ik mij wankel, dat ik doe dat niet alleen. Mijn aandacht is 'onscherp', behalve de eerste ochtenduurtjes. Maar veel typefouten die mij veel tijd kosten, maar ik blijf de kranten lezen en mail beantwoorden. Ik heb nog haast geen stukje hoeven over te slaan, en streef verder naar 'business-as-usual'. Mijn afgenomem fysieke conditie, gaat samen met een toenemende mentale conditie.
Tot zover, Straks zie ik de traumatólogo weer. Ik ben benieuwd.