Friday, December 17, 2010

Mijn leven op La Gomera nu

San Sebastián de La Gomera, 16 December 2010
Behalve de eerste jaren van mijn reizen -- vóór 1998 -- schreef ik natuurlijk geen reisbrieven vanaf La Gomera, zozeer was dit eiland een van de centra van mijn leven dat ik mijn verblijf hier nooit 'reis' noemde. Maar zaken kunnen veranderen. Mijn laatste reisbrief uit Cessenon sur Orb van 25 oktober [zie blogs] beschreef ik de problemen die ik had om Frankrijk te verlaten. Van een kant wegens de stakingen, en van de andere kant de beschadiging van mijn knie. Beiden losten zich op, en een dikke week later was ik al op La Gomera.
Maar toch nietes!
Ik schreef een paar dagen geleden al op mijn blog dat mijn mobiliteit zodanig afnam dat ik in het huis van mijn buurvrouw-wandelvriendin was getrokken voor en betere verzorging. Het verhaal is een stukje ingewikkelder, en ik schrijf hier de meer complete versie. Het is --bijvoorbeeld-- al duidelijk dat ik mijn gebruikelijke reis naar het Zuidelijk Halfrond niet zal kunnen maken.
Het schijnt allemaal het gevolg te zijn van het onvermijdelijke 'onsymmetrisch lopen', terwijl ik daar juist zo alert op was. De kniebeschadiging vond plaats in Marrakech op een oktober, en de medicus die ik na terugkomst in Frankrijk consulteerde bekeek het met echografie, vond geen beschadiging van spieren, pezen en gewrichtsbanden en adviseerde 'blijven lopen, maar voorzichtig'.
Na een tijd kon ik mijn bagage weer dragen, en met de staking ook voorbij vertrok ik via Barcelona naar La Gomera.
Voorzichtigheidshalve ging ik met een taxi naar de benedenstad --in plaats van de gebruikelijke trappen-- voor boodschappen en kwam ook per taxi weer thuis. Enkele malen daalde ik ook te voet af zonder specialepproblemen.
Toch begon ik rechts in mijn rug pijnen te krijgen. Met wat massage en aandacht verdwenen die. Hoopvol dus!
Maar even later begon pijn in de linkerheupstreek. Veel feller, en met pijnlijke onverwachte alle kanten uit die het hele lijf blokkeren zonder een positie te kunnen vinden waarin 'even rust' ontstaat. Het kostte twee visites aan de 'urgencia' maar het 'staande vooroordeel' dat het om een 'versleten heup' ging kon pas de derde keer worden geëlimineerd. De voorlopige diagnose is dat 'iets niet klopt' bij de aanhechting van twee van de drie linkerbilspieren. [la union de glutéo mediano y menor al pelvis está afectado]. Nader onderzoek met nucleaire scanner in Tenerife met een afspraak pas 7 Maart !!.
Intussen werd ik volgestopt met pijnstillers, ontspanners, anti --inflammatoria en wat al niet meer. Maar de pijn bleef toenemen, tot ik na drie slaaplozepijnnachten met spoed werd opgnemen voor observatie, en met infuus-coctails tot rust kwam. De nieuwe medicatie is veel zwaarder, maar de pijn wordt langzaam minder. Voor de noodzakelijke injecties komt een verpleger aan huis. Als ik met mijn twee krukken door het huis schuifel voel ik mij wankel, dat ik doe dat niet alleen. Mijn aandacht is 'onscherp', behalve de eerste ochtenduurtjes. Maar veel typefouten die mij veel tijd kosten, maar ik blijf de kranten lezen en mail beantwoorden. Ik heb nog haast geen stukje hoeven over te slaan, en streef verder naar 'business-as-usual'. Mijn afgenomem fysieke conditie, gaat samen met een toenemende mentale conditie.
Tot zover, Straks zie ik de traumatólogo weer. Ik ben benieuwd.

Mijn tijdelijk verblijf

Met mijn snel afnemende mobiliteit heb ik nieuw onderdak gevonden bij mijn buurvrouw-vriendin Margarita, de vuurtorenwachtster van het eiland. Het lijkt allemaal tijdelijk te zijn. Met twee krukken verplaats ik mij met moeite. De geschiedenis schrijf ik wel in een extra reisbrief de komende dagen. Hier in huis zijn geen trappen of andere obstakels, en ik kan mij onder het bewakend oog van Margarita voortbewegen. En vergeet niet de attentie en de liefde die ik geniet. De foto's geven de situatie. Helemaal aan de zeekant zie je de resten van de vuurtoren uit de tijd van
Columbus. Dat het huis dat daarvoor diende vanaf einde 19e eeuw tot 1976. Daar woon ik nu. Meer landinwaarts staat de huidige vuurtoren. Het huis in ongeveer twintig bij twintig meter, met in het midden een patio van vijf bij tien.


Alle foto's van deze blog: http://www.flickr.com/photos/weltbummler/sets/72157624032647511/

Passaatwolken

In Mijn Reisbrief No 65 [blog] van 25 oktober maakte ik melding van 'feitelijk huisarrest' omdat ik wegens de staking niet kon doorreizen naar Barcelona. Mijn knieblessure was op dat moment zover dat ik de reis wel aan zou kunnen. Ik ben intussen al enkele weken in San Sebastián, maar ik heb opnieuw 'feitelijk huisarrest'. Hoogstwaarschijnlijk als gevolg van de knieblessure heb ik nu rug- en heupklachten. Ik loop minimaal en sinds een paar dagen zelfs met een wandelstok. Het onderzoek is op volle gang. Er is nog weinig van te zeggen. Gelukkig heb ik vanaf mijn balcon permanent uitzicht op de prachtige passaatwolken van deze regio.


Alle foto's van deze blog: http://www.flickr.com/photos/weltbummler/sets/72157624032647511/

Aangekomen op La Gomera

Weg uit Frankrijk!

Met een laatste groet aan de Canigou nabij Perpignan, nam ik afscheid van Frankrijk, en landde in Barcelona en de onvolprezen Bocquería.

Alle fotos van deze blog: http://www.flickr.com/photos/weltbummler/sets/72157624032647511/

Mijn Reisbrief No 65

Cessenon sur Orb, Maandag 25 oktober 2010

Beste vriendinnen en vrienden,

Ik ben nog steeds in Frankrijk, en ik heb mij deze zomermaanden op mijn blog beperkt tot foto's --veelal van mijn tuin of de omgeving-- met een korte toelichting. Maar dat ik nog steeds in Cessenon sur Orb ben, vergt enige toelichting. Dat is een mooie gelegenheid om er een heuse Reisbrief van te maken. De laatste was nummer 64, dat was de laatste over mijn voorjaarsreis naar Zuid-Amerika.

Zoals ik al in Mijn Dagboek meldde, heb ik een knieblessure opgelopen, maar die is inmiddels zover genezen dat ik de reis naar La Gomera wel aan zou kunnen, al weet ik niet zeker of ik al die hoge trappen iedere dag aankan. Dat zal blijken.

Maar voorlopig kan ik het niet proberen, want de staking houdt mij vast. Stilletjes hoopte ik dat de stakers de buitenlandse treinen enigszins zouden ontzien. Dat is ook zo voor Engeland, België/Nederland, Duitsland, Zwitserland en Italië. Maar op de wettelijk verplichte minimumlijst kwam de Talgo helemaal niet voor. Verbazing! Bij navraag op het station in Béziers bleek dat Spanje geen enkele Talgo naar Frankrijk stuurt tot de staking helemaal is afgelopen. Ze hebben slechte ervaringen met de 'coulance' van de stakers. De Talgo is in het verleden vaak opgehouden, zelfs meer dan vier-en-twintig uur. Er rijden twee Talgo's per dag van Montpellier tot Cartagena, diep in het Zuiden. Er is dus een belangrijke Spaanse clientèle op het Spaanse traject dat op die manier wordt gedupeerd. Met de komst van de TAV, de spaanse hoge-snelheidstrein, hebben ze kennelijk weinig reserve Talgo's die ze in dergelijke gevallen kunnen inzetten. De RENFE liet wel een speciale autobus rijden voor Franse opstappers. Ik heb daar bij de staking van Oktober het vorig jaar mee te maken gehad, maar ik miste die wegens mis- informatie.

Maar een jaar geleden her-ontdekte ik de lange-afstandsbussen die vanaf Barcelona naar Italië en Noord-Europa gaan, en die Béziers aandoen. Ik was die 'vergeten' want die hadden de reputatie van grote vertragingen en onbetrouwbaarheid. Dat bleek totaal te zijn veranderd, en zo kwam ik het vorig jaar perfect in Barcelona. Op mijn terugweg in Mei, [wéér staking!] maakte ik ook dankbaar gebruik van 'Linebús', zoals die heet.

Omdat mijn periodieke reizen kennelijk samenvallen met het franse stakingsseizoen, lijk ik wel een specialist, maar van de totale terugtrekking van de Talgo bij staking wist ik niets. Omdat het einde van de staking niet voor einde volgende week [30 oktober] is voorzien, belde ik met Linebús. Pech!! Het is geen gewone SNCF-staking. Het is een soort Totalkrieg, met blokkade van de autowegen en raffinaderijen en uitverkochte pompstations. Linebús kon geen rit garanderen, en de speciale autobus van RENFE rijdt daarom ook niet.

Zodoende heb ik feitelijk huisarrest. Ik maak kleine wandelingen om mijn knie te oefenen, en volg op TV het verloop van de 'totaalstaking'. Het gaat om de wijziging van de pensioenleeftijd maar de vakbonden hebben ook de jeugd weten te mobiliseren. Behalve het dubieuze inhoudelijke argument dat verhoging van de pensioenleeftijd banen kost voor de jongeren, hoor ik ook dat het Franse publiek wordt gemotiveerd door dieperliggene onvrede, en dat ze zin hebben in een èchte rel. Bij de straat-interviews met jongeren hoor ik over 1789 en 1968, de historische revoluties, als 'voorrbeeld'.

Dat maakt deze rel zo groot dat je er wel aan deel moet nemen. Die jongeren kennen die '68-verhalen van hun (groot-)ouders en willen ook wel zoiets 'historisch' meemaken. Op die manier is er wèl veel 'motivatie' om de staking lang te laten duren.

In afwachting van de afloop wandel ik om mijn knie te oefenen, en heb ik nieuwe foto's van mijn tuin en van Cessenon genomen. Bovenaan mijn afgevallen appelen. Méér kan ik niet eten of inmaken, en mijn buren hebben hetzelfde probleem. Zo laat in het seizoen kan ik mooi een struik zien die pas in November kleurige vruchten draagt. Aardbei-boom wordt die wel genoemd, Arbousier heet die hier. Het interessante is bovendien dat de bloemen voor het volgende seizoen al bijna open zijn, terwijl de vrucht van dit jaar nog moet rijpen. In mijn tuin is de Lagerstroemia opeens erg mooi, en ook het kerkhof heb ik gefotografeerd vóór ze in de komende dagen van ieder graf een soort bloemenstalletje maken. Die kruisen die zo mooi tegen de wolken afsteken heb ik meteen meegenomen.

Tot zover. Ik weet nog niet hoe lang ik moet blijven.

Hartelijke groet, Gérard

Alle fotos van deze blog: http://www.flickr.com/photos/weltbummler/sets/72157624032647511/